Terwijl de geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten oplopen en de wereldeconomie opnieuw richting onzekerheid evolueert, dreigt België zichzelf een extra klap toe te dienen. De - zoveelste - aangekondigde nationale actiedag komende donderdag 12 maart komt wel op een bijzonder ongelukkig moment.
Door de escalatie rond Iran dreigt een nieuwe energieschok. Olie- en gasprijzen zijn de voorbije week al sterk gestegen, onder meer door de dreiging rond de cruciale energiecorridor in de Straat van Hormuz. Als die trend zich doorzet, zal dat ook de Belgische economie raken: hogere energiekosten, druk op onze industrie en opnieuw oplopende loonkosten via de automatische index.
In die context is het bijzonder moeilijk te begrijpen dat ons land zich schrap moet zetten voor een nieuwe golf van sociale onrust en vakbonden ons land lamleggen met stakingen en betogingen tegen de broodnodige hervormingsplannen van de regering. Niemand betwist het recht van vakbonden om op te komen voor hun leden. Maar hoe krijg je uitgelegd dat staken en betogen terwijl de wereld brandt werkelijk in hun belang is.
De grootste vorm van solidariteit vandaag is niet het werk neerleggen, maar net werken: om onze economie draaiende houden, bedrijven te laten ondernemen en zo welvaart en jobs veilig te stellen.